In 2003 hebben we een nieuwe poging ondernomen om op de top van de Mont Blanc te staan. Vorig jaar mislukte dat door te harde wind en sneeuw. Dit keer waren Leontine, Rob en Martijn van de partij.
Ook deze keer hebben we de route via de Gouter hut genomen. Gezien de ervaringen van het jaar daarvoor hebben we nu geen gebruik meer gemaakt van de hutten. Vanuit het treintje liepen we naar de Tete Rousse. Op een terrein naast de hut vonden we een plekje voor onze tent.

Na een aantal inloopwandelingen verhuizen we de tenten naar een hogere plek: het bivakveld naast de Refuge du Gouter op 3817 m hoogte. Hier slaan we voorlopig ons kamp op. De omstandigheden zijn zeer primitief maar we hebben dit liever dan de hut.

En uiteindelijk moet het er dan van komen. 's Morgens om vier vertrokken we om een poging te wagen de Mont Blanc op te gaan. De weervooruitzichten waren uitstekend. Om zes uur 's morgens zagen we de Mont Blanc voor het eerst vanaf de Dome du Gouter.

De sneeuw was van een prima kwaliteit om op te lopen en onderweg genoten we van een prachtige zonsopgang.

Rond half tien 's morgens stonden we op de top. Een geweldige ervaring. Het zicht was uitstekend te noemen en we kunnen moeiteloos alle bekende Alpentoppen onderscheiden.

Daarna was het zaak ook nog veilig naar beneden te gaan. 's Middag om één uur waren we weer bij de tent terug. We besloten hier nog een nacht te blijven en de volgende ochtend weer naar Chamonix te gaan.
Tijdens die afdaling kwamen we terecht in een steenlawine. Ver boven ons (in het coulair) braken stenen af en ineens begon iedereen te fluiten en te roepen. We zochten snel dekking onder een rots en geruime tijd regende het grote en kleine stenen.
Pas na een uur werd het wat rustiger en durfden we de oversteek door het coulair aan. De opluchting was groot toen we allemaal veilig de overkant hadden bereikt. Later hoorden we dat twee dagen daarna het coulair enige tijd afgesloten is geweest vanwege de gevaren.